Legal history or the history of law is the study of how law has evolved and why it has changed. Legal history is closely connected to the development of civilisations[citation needed] and operates in the wider context of social history. Certain jurists and historians of legal process have seen legal history as the recording of the evolution of laws and the technical explanation of how these laws have evolved with the view of better understanding the origins of various legal concepts; some consider legal history a branch of intellectual history. Twentieth-century historians viewed legal history in a more contextualised manner - more in line with the thinking of social historians. They have looked at legal institutions as complex systems of rules, players and symbols and have seen these elements interact with society to change, adapt, resist or promote certain aspects of civil society. Such legal historians have tended to analyse case histories from the parameters of social-science inquiry, using statistical methods, analysing class distinctions among litigants, petitioners and other players in various legal processes. By analysing case outcomes, transaction costs, and numbers of settled cases, they have begun an analysis of legal institutions, practices, procedures and briefs that gives a more complex picture of law and society than the study of jurisprudence, case law and civil codes can achieve.

Recent publications:

The Institut de droit international: Cradle and Creed of the City of Justice and Peace

With a Foreword by Professor Nico Schrijver, President of the Institut, and an
Avant-Propos by Professor Jean Salmon


Author: Arthur Eyffinger

ISBN: 9789462405820 (Paperback)

ISBN: 9789462405608 (Hardcover)

2nd edition 2020

Size: 200 pages

Language: English



This books explains to you the complete history of the Institut de droit international (IDI). In the summer of 2019 a conference was organized by the IDI in The Hague and to celebrate this gathering Arthur Eyffinger published this very wonderful book.

The IDI, Tobias Asser, The Hague, the Peace Palace and Dr Arthur Eyffinger (legal historian, former head of the library of the International Court of Justice and author of various books on the history of international law) can be mentioned in just one breath given their various inextricable connections.

In 1873, the energetic and enthusiastic Tobias Asser served at a relatively young age as one of the founding fathers of the IDI when it was established in Ghent. Only two years later, it had its second meeting in The Hague in 1875.

Obviously, these were very formative years for the new institution. Its participants were all driven by the ambition to promote the international rule of law in all areas of international life, ranging from nationality issues and commercial law to issues of war and peace.

In 1898, shortly after the establishment of The Hague Conference of Private International Law in 1893 (another brainchild of Asser) and on the eve of the First Hague Peace Conference, the IDI met once again in The Hague. Its session had a major influence on the agenda-setting of this peace conference, not in the least because of the close co-operation and friendship between Asser and his colleague Friedrich Martens, Russia’s principal legal adviser. The IDI served as a cradle for several of the Hague Conventions as adopted in 1899 and 1907 (the Second Hague Peace Conference) as well as for the Permanent Court of Arbitration, as is so eloquently crafted by Eyffinger in the title of this book: The Institut de droit international: Cradle and Creed of the City of Peace and Justice. No doubt, all of these were among the reasons why the Nobel Peace Prize was awarded to, first, the IDI in 1904 and later to some of its members, including Louis Renault in 1910 and Tobias Asser in 1911.

The two subsequent meetings of the IDI in the Netherlands, in 1925 in The Hague and in 1957 in Amsterdam, have certainly added to this legacy in their own ways. In 1925, the IDI met in The Hague just a dozen years after the opening of the doors of the Peace Palace (coined by its benefactor Andrew Carnegie as The Temple of Justice) and only a few years after the establishment of the League of Nations and the Permanent Court of International Justice in the early 1920s upon the ashes of the First World War. The IDI’s membership was well represented in the Committee of Experts which prepared what would become the first ever World Codification Conference, held in The Hague in 1930 under the auspices of the League of Nations. Similarly, the IDI session in Amsterdam in 1957 took up issues of private and public international law which had got stuck in the dark years of the Cold War. This session was also timely given the holding of several path breaking multilateral conferences, including the First and Second UN Conference on the Law of the Sea in 1958 and 1960 respectively.

In the summer of 2019, the IDI was at last back in the Netherlands and in The Hague, having evolved into a truly global association during its past sixty years with membership from all continents. It is also striving towards more gender equality. In the midst of so many other learned bodies of international law as well as institutionalized intergovernmental expert groups, the IDI has faced admirably the challenge of continuing to serve as one of the most authoritative fora for the progressive development of international law and its gradual codification.  And, notably, in the field of both private and public international law.

Reading Eyffinger’s works (see below for more publications), including this book, makes one realize that it is the Institute’s rich intellectual history and its particular personalities as well as its taking up of topics ahead of the curve which explain its continued prominent position in the field of international law, now for nearly 150 years.

This book is being published in Hardcover, Softcover and pdf-ebook version and can be ordered at our website. For more information go here.


Order here:

Versailles 1919-1920

Een wrede vrede

Gerard Strijards

Het vredesverdrag van Versailles 1919 was een lijvig document. Vrijwel niemand had er het totaaloverzicht van. De uitvoering moest in 1920 starten.
Het was in de eerste plaats opgesteld om Duitsland te vernederen. Het wemelde van bepalingen om de koloniale rijken van Frankrijk en Groot Brittannië te verstevigen. Ook Japan deelde mee in de koloniale toedelingen. De houding van de hoofdrolspelers en de details van de verdragsartikelen zijn ook vandaag de dag onbegrijpelijk uit een oogpunt van gelijkwaardigheid en zelfbeschikking, de principes die ook toen opgeld deden.
President Woodrow Wilson van de Verenigde Staten nam deel aan de vredesbesprekingen als de imponerende profeet uit Washington, die in bijbelse verhevenheid de mensheid voorhield wat de leidende grondbeginselen voor een vreedzame samenleving waren.
Het was een vrede die aan alle vrede een einde maakte, oordeelde Lloyd George, de premier van Groot Brittannië. Hij zag het beter dan Woodrow Wilson. Duitsland tekende het verdrag onder vernederende omstandigheden. Ook andere landen en volkeren werden beledigd door discriminatoir gedrag van de overwinnaars. Japan werd diep gekrenkt ook al behoorde het tot de overwinnaars. De geallieerden hadden voor Duitsland een implementatietraject vastgesteld. Dat traject startte in 1920 met de grensregeling met Polen en Tsjecho-Slowakije.
Duitsland besloot naderhand het verdrag slechts zeer ten dele uit te voeren. Een ratificatiewet bleef achterwege. De geallieerden zagen toe op naleving. Zonder de Verenigde Staten. De Amerikaanse president had met zijn idealen en plannen voor een Volkenbond te ver voor de muziek uitgelopen. Zijn voorstellen sneuvelden op eigen bodem, toen het Amerikaanse Congres het verdrag niet ratificeerde. Zo was ook een Amerikaanse deelname aan de Volkenbond onmogelijk geworden.
Het hele proces, vanaf de wapenstilstand tot en met de vredesbesprekingen en de implementatie biedt een onthutsend beeld van koehandel en nationale

une contribution exceptionnelle à la protection des droits de l’Homme. Actes du colloque tenu à Strasbourg, les 17 et 18 novembre 2017

oktober 2019
244 pagina's
Redacteur: Arnaud Duranthon/ Krzysztof Wojtyczek
ISBN: 9789462405349

Dans la deuxième moitié du XIXe siècle, Vienne et Budapest sont devenues deux grandes capitales intellectuelles de l’Europe. L’Autriche-Hongrie est aussi à l’origine d’évolutions quelque peu oubliées en Europe occidentale, avec notamment une contribution exceptionnelle au développement de la culture juridique européenne. Les juristes de différentes nationalités, actifs dans l’Empire austro-hongrois, jouèrent un rôle majeur dans le développement du droit et de la science du droit en Europe. L’ouvrage, regroupant les rapports presentés au colloque tenu a Strasbourg les 17 et 18 novembre 2017, a pour but de rappeler quelques éléments particulièrement importants de cette contribution. In der zweiten Hälfte des 19. Jahrhunderts entwickelten sich Wien und Budapest zu zwei großen intellektuellen Hauptstädten Europas. Österreich-Ungarn ist auch der Ursprung von Entwicklungen, die in Westeuropa etwas in Vergessenheit geraten sind; von dort stammt insbesondere ein außergewöhnlicher Beitrag zur Entwicklung der europäischen Rechtskultur. Die während der österreichisch-ungarischen Monarchie tätigen Juristen verschiedener Nationalitäten spielten eine wichtige Rolle bei der Weiterentwicklung des Rechts und der Rechtswissenschaft in Europa. Dieses Buch, das die auf dem Symposium am 17. und 18. November 2017 in Straßburg vorgestellten Berichte zusammenfasst, erinnert an einige besonders wichtige Elemente dieses Prozesses.

Order here:

"Wie ogen heeft om te zien"

De Nederlandse pers en het fascisme in Europa (1919-1933)
Hans Geleijnse
ISBN (softcover) : 9789462404953

"Hitler's soep zal niet zo heet behoeven gegeten te worden als ze is opgediend" (De Tijd). 
"Wanneer ze eenmaal in de regering zitten, zullen ze wel trachten zich zo behoorlijk mogelijk te gedragen" (Nieuwe Rotterdamsche Courant). 

Zo reageerden belangrijke Nederlandse kranten op de ontwikkelingen in Duitsland vόόr 1933. 
"Wie ogen heeft om te zien' zou echter moeten weten dat het op een moordpartij zal uitdraaien als Hitler aan de macht zal komen (Het Volk). 

Ook over het fascisme in andere landen liepen de meningen in de pers sterk uiteen. Voor sommige kranten was Mussolini "een vredesapostel', volgens andere kranten zou het fascisme onvermijdelijk tot oorlog leiden. 

Hans Geleijnse (1947) analyseert hoe zeven Nederlandse landelijke kranten op de ontwikkeling van het fascisme in Europa in de periode 1919-1933 hebben gereageerd. Werd de Nederlandse lezer goed geinformeerd? Welke aspecten van het fascisme werden geprezen en welke veroordeeld? Werd het fascisme als een gevaar beschouwd voor vrijheid en democratie in Europa? Welke invloed hadden de ontwikkelingen op Nederland zelf?

In dit onderzoek naar de twintiger jaren dringen zich parallellen op met de huidige tijd. Ook nu is sprake van onderschatting van ultra-nationalistische en populistische bewegingen en van het miskennen van de drijfveren van de kiezers. 

"Wie ogen heeft om te zien' geeft een helder beeld van de beoordeling van het fascisme in Italiё, Hongarije, Spanje, Oostenrijk, Duitsland, Roemeniё, Slowakije, Portugal en Finland door De Telegraaf, de liberale Nieuwe Rotterdamsche Courant, het katholieke De Tijd, de antirevolutionaire krant De Standaard, de christelijk-historische De Nederlander, de sociaal-democratische krant Het Volk en de communistische De Tribune. 

F. JH Mertens
Pages: 40 pages
Shipping Weight: 450 gram
Published: 12-2016
Publisher: WLP
Language: NL
ISBN (softcover) : 9789462403581

Product Description


Adriaan de Groot (1914 – 2006) was professor in de psychologie aan de Universiteit van Amsterdam. De meeste mensen zullen hem niet als persoon kennen maar wel in de vorm van een van zijn belangrijkste ‘producten’, het Cito in Arnhem! Het Cito is het Centraal instituut voor toetsontwikkeling en het bekendste product van het Cito is de Cito-toets. Elke Nederlander heeft daar de laatste decennia mee van doen gehad en voor alle kinderen en ouders van nu is het inmiddels een vast gegeven in de werkwijze van ons onderwijs. Het Cito en de Cito-toets is een uitdrukking van twee bewegingen in het huidige onderwijs, maar eigenlijk veel breder, in onze maatschappij: de individualisering en de meetbaarheid. De toetsbenadering staat voor een onderwijs dat op individuele leerlingen gericht is en heeft een einde gemaakt aan wat er aan vooraf ging, het klassikale onderwijs. Was onderwijs in het eerste deel van de vorige eeuw georganiseerd naar klassen en dus in zekere zin homogeniserend, nu in groepen maar binnen de groepen geldt de individualisering. Er zijn leerlingvolgsystemen, er is vrijwel van het begin af een leerling-dossier dat heel nauwgezet en uitgebreid vermogens, ontwikkeling en resultaten weergeeft. Elke ouder mag dat ook verlangen en verlangt dat ook. Onderwijs differentieert en een kenmerk van goed onderwijs is nu de mate waarin het aan de individuele leerling de ruimte geeft voor zijn ontwikkeling. Meten, registreren en beoordelen is daarvoor essentieel en Adriaan de Groot, meer algemeen, de psychologen hebben daar de mogelijkheden voor geschapen. Hoe die mogelijkheden het best kunnen worden ingezet blijkt echter aanhoudend te leiden tot meningsverschillen.

Het denken van De Groot over toetsen was ingebed in een zienswijze op wetenschap en de betekenis van wetenschap voor de praktijk van het onderwijs en voor het onderwijsbeleid. Over de mogelijkheden die zijn benadering daar zouden hebben was hij aan de optimistische kant!


Oration by Professor Betty de Hart at Vrije Universiteit Amsterdam, 20 September 2019

Betty de Hart
ISBN: 9789462405400


This lecture addresses the question how race-thinking was part of the Dutch legal system and legal scholarship as a way to explore the ‘legal archive’. It discusses the legal work on race and mixture of three Dutch jurists: L.W.C. van den Berg (1845-1927), a colonial legislator who wrote the Mixed Marriages Act for the Dutch East Indies; W.F. Wertheim (1907-1998), professor in colonial law, who later distanced himself from the Dutch colonial system of which he had been part, and H. de Bie (1879-1955) who, as the first children’s judge in Rotterdam, worried about Dutch girls and their intimate relationships with Chinese men. This study argues that understanding our legal past (the ‘legal archive’) is crucial to further our knowledge about how race and mixture work in law today, and that such knowledge is vital for social justice.

Bertha von Suttner’s Campaigning For Peace, Social Justice, and Womanhood
Arthur Eyffinger
Pages: 216 pages
Shipping Weight: 850 gram
Published: 09-2013
Publisher: WLP
Language: US
ISBN (hardcover) : 9789462400344

Product Description


A mere three words established her lasting repute worldwide: Die Waffen nieder! The catchwords remained a pious wish to the present day, but they bespoke the astounding woman Bertha von Suttner was: intrepid, recalcitrant, forthright and spellbinding. Bertha was the type of woman the Belle Époque needed to turn the destiny of womanhood around. Enthused with the ideas of human progress, liberalism and individualism `Peace Bertha`, or `Red Bertha`, or `Jew-Bertha` campaigned passionately against social injustice or relapse in whatever shape it presented itself, be this overt militarism, rigid conservatism, the oppression of women, or anti-Semitism.

The Hague Peace Conferences of 1899 and 1907 were the undisputable highlights of Bertha`s long career as engaged peace activist. To her, the Opening of the Peace Palace in 1913 was a dream come true. This publication focuses on Bertha`s tenets and aspirations with regard to the emerging International Tradition in The Hague. It does so by giving her the floor. The substance of this book captures the gist of her views and ideals by way of hundreds of citations gathered from her Memoirs, Diaries and Correspondence, and handpicked from the tracts, novels and papers that constitute the rich yield of her unstoppable scholarly, literary and journalistic endeavours. The sum total is a fascinating portrait of an intriguing woman and public figure, a steadfast advocate of Women`s Lib and the Cassandra of Peace on the eve of the Guns of August.

Dr. Arthur Eyffinger (The Hague, 1947) is classicist and law historian.


Transfer of ownership by a non-owner from Roman law to the DCFR
Javier E. Rodríguez Diez
Pages: 492 pages
Shipping Weight: 450 gram
Published: 09-2016
Publisher: WLP
Language: US
ISBN (softcover) : 9789462403246

Product Description


The transfer of ownership by a non-owner is a common situation in everyday commercial practice. However, the dogmatic framework surrounding it has often led to controversy when studying both Roman and modern private law. Key to this controversy is the introduction by German scholars, in the course of the 19th century, of the notion of ‘direct representation’ in order to approach the transfer of ownership by a non-owner. Regarding the study of Roman law, this involved assuming the existence of a primitive prohibition to alienate through a non-owner, since ‘direct representation’ was seen as a later innovation. This starting point had a decisive effect on the study of the transfer of ownership by a non-owner in Roman law, particularly concerning the significance of the voluntas domini, the way in which legal guardians alienate, the scope of praetorian innovations, the possibility totransfer ownership through formal acts and the role of the nemo plus rule. Regarding modern private law, this starting point has brought along a radical distinction based on whether the alienation takes place in the context of direct representation or not. This book attempts to offer a fresh view through a source-oriented approach in order to provide an outlook on the evolution of the transfer of ownership by a non-owner in Roman law, as well as the dogmatic and systematic standpoints among the jurists of the ius commune. Special attention is dedicated to the innovations of German scholarship, due to their significance for the study both of Roman law and for the evolution of modern private law.


Order here:

Ad Fundum
Liber Amicorum Olga Tellegen-Couperus
C.L. van Blom & E.J.M.F.C. Broers (eds.)
Pages: 158 pages
ISBN (softcover) : 9789462403147

On 12 and 13 December 2013, the Department of Public Law, Jurisprudence and Legal History at Tilburg Law School convened an international conference on legal history in honour of Dr. Olga Tellegen-Couperus, who in August of that year had formally retired from Tilburg University after 36 years.

Colleagues and friends came from the Netherlands and from all over Europe to celebrate their years of professional exchange and comradeship with Olga. During two enthralling days, those who had known Olga for years and had developed long standing friendships with her mingled with other participants, including Olga’s PhD students.

The different topics discussed mirrored Olga’s broad interests in proper legal history, Roman law, rhetoric and Common Law. All possible intertwining relations between those legal disciplines were brought forward in sound scholarly presentations, discourses and humorous talks. All participants took pleasure in sharing their academic research, engaging in debate and enjoying each other’s company.

At the close of the conference, the plan was devised to capture the good atmosphere of the gathering in a booklet. After some preparation, we are now proud to present Ad Fundum, a liber amicorum for our beloved and highly respected colleague, Olga Tellegen-Couperus. The title of this festschrift is a true reflection of the thorough and enthusiastic way in which Olga committed herself to her academic career.